Vol bewondering betreedt het publiek de prachtige monumentale hal. In afwachting van het unieke concert wordt er voorzichtig plaatsgenomen op de stoelen in het midden van de zaal, waar later de hele symfonie samen zal gaan komen uit alle hoeken en gaten van de zaal. En dan wordt opeens de symfonie ingezet, het geroesemoes maakt plaats voor de eerste klanken van de instrumenten. Wat de anderhalf uur daarna gebeurt is een ware overname van alle zintuigen. Merlijn Twaalfhoven weet met zijn symfonie het publiek te betoveren en weet zelfs een aantal toeschouwers zover te krijgen dat ook zij gaan deelnemen aan de symfonie door te zingen of te klappen. Na afloop is het nog even onduidelijk dat het ook daadwerkelijk over is, maar al met al verlaten de toeschouwers de ruimte met bewondering voor de wijze waarop de Palestijnse en Nederlandse musici de symfonie hebben doen leven.