Stoned soul picknick

Dit stuk gaat over een moedige ontsnappingspoging aan de zuigkracht van de diepte. De diepte is prettig en meeslepend. Het is er warm en donker. We verkeren ons in het gebied waar het licht nog komt, de flikkering van de zon nog door kan dringen, maar al snel zwakker wordt. Bedwelmd herinneren we ons de frisse wind, de zonnestralen en de stemmen van de dag. We twijfelen even als het beeld vervaagd. Het licht is nu zwak. Dit wordt de laatste poging om los te komen uit de warme zuiging omlaag.