If you reveal your secrets to the wind

[K. Gibran (zand en schuim, 1926)]

Het is fijn dat musici een muziekstuk kunnen uitvoeren aan de hand van tekens op papier. Dit scheelt veel tijd en discussie. Zeker met een heel orkest tegelijk is tijd kostbaar en discussie riskant. Notatie is practisch en zorgvuldig: maatstrepen delen de muziek keurig in snapbare brokken en noten bepalen de toonhoogte.
Daarom is componeren net LEGO. Je hebt grote en kleine blokjes en rode en gele. Soms een poppetje of wieltjes. Zolang de bouwtekening klopt, komt het wel OK met je stuk.
Als je kleien leuker vindt dan lego, is componeren echter heel onhandig. Tussen de noten schuilt een wereld die niet precies noteerbaar is. Een repetitie is zo voorbij, en schaven, duwen en trekken brengt al snel gemor.
Dit stuk is het aanvankelijk niet eens met de maatstreepterreur die de notenconventie de muziek pleegt op te dringen. De ordening laat zich alleen niet snel varen.

Sample: uitvoering door Radio Kamerorkest o.l.v. Peter Eötvös