Annelys de Vet op haar Weblog:

Woensdag, maart 10, 2004

Zelden zo'n prachtige avond meegemaakt als gisteren in Paradiso. Het ASKO ensemble speelde in een programma samengesteld door componist Merlijn Twaalfhoven: 'La nuit n'est pas un chocolat' met medewerking van andere componisten. En ook zelden zo'n gemengd publiek gezien, zo verscheiden aan leeftijd en stijl.
Slagwerk ruimtelijk verdeeld over vijf plekken op het balkon, windorgels aan het plafond die vanaf hetzelfde balkon met touwen bediend werden. Een violist midden in het publiek en vervolgens een danser, geluidloos. Twee koks bereidden culinaire gerechtjes, geserveerd in slim gevouwen a4-tjes waarop een gedicht over de zon. Het ASKO ensemble nam plaats op het podium en speelde een werk, een zonnelied, het gedicht gezongen. Violen, altviolen, contrabas, fluiters en een grote trom. Vervolgens een scratchende DJ, ritmisch. De slagwerker viel in, net als de trombonist improviserend op de muziek van de swingende DJ. Weer korte tijd later namen vijf slagwerkers de muziek over, slaand op een muur van koekenpannen, jus- en braadpannen. Vol in de spots. Het ritme rees de pan uit. Onopvallend eigende de DJ, de slagwerker en de trombonist de muziek weer toe. Merlijn Twaalfhoven sloot de avond af, improviserend met zijn viool. Ondertussen was het middernacht en het publiek jong.